شعر نو

در بالاترين نقطه حضور

                             ايستاده ام

كور سوي يك فانوس كهنه قديمي

                                        تنها    

                                         حجم سنگين مرا روشن كرده است

روشني

        در خواب ابدي ست

                           تاريكي بيدار

نظر (3) 1389/5/19

نسيم سردي از پنجره ام گذشت

بوي عطر گلي مرا مسحور خود كرد

پنجره ي بسته به زمستان را

                                قدري گشودم

عطر جانفزايي ، دخمه تنگ و تاریکم را پر کرد

لحظه بعد ميان عطر گلها ي بنفشه بودم

زمين تند تند نفس مي زند

عطر گل بنفشه پاي درختها ست

    مرا به سوي خود مي خواند

همه را به سوی خود می خواند

خانه ي قديمي ام بی تغییر

درختهاي کودک همچون جوانانی قد بر افراشته

بوي عطر بنفشه در فضا پر

من پاي گلها در انتظار

هر كسي در گوشه اي منتظر

  چشمهاي زيادي نظاره گر

درها ي همه ی خانه ها  بسته

مردمان دنیایی در خواب

مردگان بیدار منتظر

نه كينه اي ، نه خشمي ، نه هراسي

دهکده زیر نگاه مهربان آنان

صدايي به گوش مي رسد

درها در حال باز شدند

نگاه هاي كنجكاو به سوي درهای نیمه باز روانه

نگاه مهربانش

تنها يادگار شيرينم از اين ساليان درازست

سال ها پاي همين بنفشه ها

                                به جشن بهار مي رفتيم

شادماني در آغوش ما گم مي شد

روزگار در دستان شاد و پر تپش ما بود                     

اما نه براي هميشه

حالا تنها و غمين

پاي بنفشه ام

روزگار من كهنه و فرسوده و فرتوت

اما روزگار او پر از طراوت و تازگي

وقتي پاي بنفشه ها نشست

دستانم را به سويش دراز كردم

نگاهي گذرا به سويم انداخت

صدايي او را به سوي خود خواند

                                     برگشت و خنديد

با خنده اش

              گلهاي بنفشه

                           بيشتر عطر فشاني كردند

لحظه بعد

        دستان گرمش

نوازشگر دستان سرد ديگري بود

                                    پاي عطر بنفشه ها

نور همه جا را پر كرده

وقتن رفتن است

همه بر مي گردند

بايد به خانه ام برگردم

                        دخمه تنگ و تاريك من در زمين

فردا روز ديگريست !

روز ديگر!

نظر دهيد 1389/5/18

اين آخرين ديدارش بود

در كوچه هاي سرد شهر

در زير تكه اي از ابر سياه

كه آبستن باراني سرد بود

او آماده رفتن بود

                به سوي نور

نظر دهيد 1389/5/18

از خواب نخستين خود بيدار شو

تا دوباره ببيني

                خوابي ديگر

در پس اين آرامش ابدي ست

دروازه اي به سوي دنياي ديگر

نظر دهيد 1389/5/17

فردا را امروز بخوان

تا به راز زندگي ات آنگونه كه واقعي است پي ببري

شايد ثانيه هاي امروز

                     آخرين تنفس تو

منظر نگاه تو

           آخرين جايي باشد كه ديدگانت خواهد ديد

نظر دهيد 1389/5/17

بر فراز كوه بلند سرزمين دربند

كه صبح را در خود مي ديد

چشمان پرغرور آدمك نظاره گر بود.

قلبش خاموش و سرد

گويي سالهاست مرده

آفتاب به درون دشت

                      سبزه و درختان در هجوم .

بر فراز تپه هاي سرسبز

گاوها و سايه ها

 علفهاي تازه رسيده و ارامش را درو مي كردند

اما قلب آدمك همچنان خاموش.

سيلاب مقتدر و با غرور

روزگاران سكوت را در راهش ويران مي كرد

قوي و مغرور از فتح بزرگ خود

               هيچ سيل بندي ياراي مقاومتش را نداشت

درختان تازه روئيده سست و بي رمق

آخرين عطش شان را براي ماندن

و هواي تازه را نفس كشيدن     

          به پاي سيلاب مي ريختند.

 قبول تباهي فردا با خمودگي و فرسودگي

اما آدمك

 همچنان با چشمان پر غرورش به نظاره ايستاده

مغلوب از گذشت زمان

                        تازيانه باد

                                 و شلاق پيري

 همچنان نظاره گر

چشمان آدمك به زندگي دوخته شده

وقتي آخرين سايه

                   در پهلوي آخرين روشني نشست

و آخرين درخت نونهال

                         مغلوب گشت

و آخرين گل

            پژمرده و بي نفس افتاد

زمين بيكس

               و تنها

                    بهارش را بي مصرف ديد

ديدگان شب و روز در تسخير نابودي

                                          غوطه ور گشت

آدمك چشمانش گشوده شد

                       شايد براي حرفي !

اما !

  در آخرين نفسهاي بازمانده

                     از آخرين قطره هاي چكيده زندگي اش

تنها !

   يك حرف جاي داشت

                           و نه بيشتر

آه !

  كلمه تنفر فراموش شده

اين

    بيشترين سهم او از زنده ماندنش بود

نظر دهيد 1389/5/17

در دوردستها نگاهم تنها مانده

آدمك برفي ، كلاه به سر

جارو در دست حياط

خيابان خلوت

             تيركهاي چوبي

                          سيم هاي پر شده از برف را مي نگرد

كلاغ ها روي شاخه ها كز كرده اند

گلوله هاي برف در دست بچه ها

 شادمانه به هر طرف پرتاب مي شوند

 من اما !

نگاهم در دوردستها تنها مانده

در راهي دور در زمان

پيش از آنكه بار سنگين زمانه

                                شاخه هايش را بشكند

زماني كه روزگارم پر از جواني

                                  و لبخند عشق بر لبانم جاري

زمانم در لحظه هاي شاد زندگي گم

پيش از آن زمان

آن زمان

        كه تو احساس لطيف سروده هايم بودي

و من تنها

         خواننده شعر هاي تو

و جاري مي شد در هواي من

                               بوسه هاي تو

و زندگي ، زندگي روياها بود

در خانه ي خلوت دل

                       لبخند تو

                                لبخند من

                                          لبخند خدا

 زندگي پر از احساس

                       احساس عشق

پر شدن ، و شوق پرستيدن

شوق پر كشيدن تا اوج

تا مرز گم شدن

گم شدن در تو

             و من ؛ در لحظه

لحظه اي كه تو پر كشيدي

                             و تنها شدم

و نگاهم تنها ماند

و نگاهم در دوردستها تنها ماند

تنهاي تنها

به زمان كه يك لحظه باز نه ايستاد

و همچنان چرخيد

                   و چرخيد

و تمام زندگي ام را نابود كرد

و تمام زيبايي تو را

تا نگاهم هميشه به دوردستها

تنها بماند

تنهاي تنها

نظر دهيد 1389/5/16

باز باران

غم پنجره ام را می شوید

دانه های نرم و نازک باران

با احساس و گرم

چون دست نوازشگر تو

تق تق

بر پنجره ام می کوبد

از دور دستها آمده

اشتیاق تو در من زنده می شود

دانه های باران را تا آخرین قطره می شمارم

نمی دانم

 در کدامین قطره

تو از دوردستها می آیی

در کدامین شمارش

در کدامین عدد

باران همچنان برپنجره می کوبد

تق تق تق

نظر (1) 1389/5/14